Geceyi terk etmiş ay Duydum ki, Senin yüzündenmiş. Bir yüreğe üflemişsin, Soğuk bir buseyi. Yeşili buğulandırmışsın, Bir çift göz bebeğinde. Gülen dudaklar susmuş birden. Bir sevgiliyi küstürmüşsün, Belli… Düştü deme Bir aşk düşmüş gözlerine…

Funda Kocaevli

 

Kim bilir, belki de sustuklarım hata… Avazım çıktığınca bağırmak lazımdı belki… Korkak bir kedi gibi, saklanmaktı yaptığımız. Yağmur ıslatıyordu aşkımızı, yüreğime değiyordu birbirimizin gözyaşları… Arınmaktan korkuyorduk biz. Temizlenip birbirimize ait olmaktan, inanmaktan kaçıyorduk. Yalanın yelesi savruluyordu ellerimizin arasında, rüzgar estikçe kokuyorduk, kokluyorduk… Çok güzel kokuyordu yalan… Sen çok güzel kokuyordun sevgili… Ellerimde kaldı kokun. Sana ilk söylediğim cümleyi, hatırladığını biliyorum. Seni sevmem için, kokun kalmalı üzerimde… Kaldı sevgili, kaldı… Hatta ben ondan önce sevdim seni…

Funda Kocaevli

Her acı iz bırakır insanın ruhunda ve bir parça da alır gider ,geçerken. Benim de çizgilerim var enine boyuna ve belki de beneklerim var ismimi işaretleyen.  Bu umarsız kalabalık içinde kendimi kaybetmemi engelleyen hüzünlerim var. Üzerime geçirdiğim elbisenin, bin bir geceye karışan renkleriyle süslediğim gündüz düşlerim bir de…

Olursuz bir aşkın içinde kaybolduğum dünlerim var defterimde ve yarınlarımın umutsuzluğunu miras ediyorum geleceğe, evrene. Haykırışlarla beziyorum hayatı. Sessizliğimle mırıldanıyorum şarkılarımı. Sevdaya yazılmış her cümlenin altına bakıyorum istemeden. Taşları ayıklıyorum sokaklardan ve kendi yoluma atıyorum gelişi güzel. Sekerek gidiyorum yarınlarıma. Küçük çakılları, dehlizlere eş tutuyorum…

Ağlayışlarımı yuvarlıyorum sevgilime doğru. Huzura ve umuda susamışlığının bedelini ödemesini bekliyorum. Bekliyorum, çünkü…

Gerisi yok…

“Çünkü” lerin ardında kalmış bir aşkın gazisiyim ben. Bir gece ansısın çıkıp gelen, yine bir gecenin koynunda yiten bir aşkın gazisi…

Belki de, bir ölüyüm. Kendi mezarımın başında ağıtlar yakıyorum aşka. Karşıdan seyrediyorum yaşanmışlıkların sahnelediği oyunu. Perdenin kapandığı an biliyorum ki, ruhum arşa kavuşacak. O zaman gerçek bir gözyaşı akıtacağım yanaklarımdan. Dudağımın kenarından alacağım tuzlu tadını.

Ve belki o zaman dinecek aşka susuzluğum. Bir kucakta çocukça ağlamanın güzelliğini o zaman yaşayacağım belki…

Çoğu kez bellekte beliren ölüm hayaline, bir kez daha âşık olacağım. Ölümün yüzünün soğukluğundan değil, sana benzeyişinden sevgili tüm hevesim ve özlemim. Belki de, teşekkür etmeliyim gidişine. Belki de, ana-avrat sövmeliyim.

Bilsem…

Bir bilsem, sen geldiğinde kendimi nerde kaybettiğimi, gider alırdım geriye benliğimi ve teslim olduğum güne hesap sorardım tüm kötülüğümü giyinerek.  Yakandan tutarak hesap sorardım sana. “Seni böyle sevmeye mahkûm edilecek, ne yaptım ben?”

Belki de ah etti bana birisi, belki de küçücük bir serçenin günahına girdim. Belki yol kenarındaki bir çiçeği ezdim bilmeden. Belki de, gözlerine senden daha ağır olan bir aşkı kondurdum düşünde.

Bilerek yapmadım bunları. Sadece…

Sadece, sevdim seni…

Bilir misin? Gündüzleri de düş gördüm ben sen yanımdayken. Gündüzleri de, gözlerimde sen vardın. Öylesine mıhladım  ki seni bana, öylesine içtim ki seni …

Gecelerin aşkı ol diye sevmedim seni. Hayatıma gel istedim, dünyam ol istedim…

Kanadımdaki yaralarım seninle iyileşsin istedim. Çocuktum, saftım, inanmam gerekiyordu. Gündüz gördüğüm, gece korktuğum dünyaya ve hayata senin gördüğün gibi bakmak istedim. Kısaca; sen olmak istedim, azıcık da ben…

Geçti…

Bitti…

Tekrarlıyorum şimdi;

Her acı iz bırakır insanın ruhunda ve bir parça da alır gider ,geçerken. Benim de çizgilerim var enine boyuna ve belki de beneklerim var ismimi işaretleyen.  Bu umarsız kalabalık içinde kendimi kaybetmemi engelleyen hüzünlerim var. Üzerime geçirdiğim elbisenin, bin bir geceye karışan renkleriyle süslediğim gündüz düşlerim bir de…

Funda Kocaevli

Hiç anlamıyoruz birbirimizi
Ellerimiz koymuyoruz sol yanımıza
Bencillikleri urba niyetine
Geçirip sırtımıza
Dolanıyoruz insan kılığında…

Kırıklarımıza dönüp bakmıyoruz
Vicdanlarımız askıda
Yüreklerimiz tedavülden kalkmış
Merhamet bozuk para niyetine
üç-beş kuruşa pazarda

Söyleyin şimdi;
İnsan, kim?

 

Funda Kocaevli

Kimliksiz aşklarımı topluyorum şehrin sokaklarından. Bir uzvu eksik kalmış sevgililerimi katlediyorum gözlerimle. Aslında herkes bir değil, birkaç aşkın katilidir. Toprağa gömdüğümüz, bir defter arasında sararmaya bıraktığımız, bazen de kalbimizin en ücra zindanlarına kilitlediğimiz aşklarımızın…

 

Tam “sevdaya düştüm, saracak her yanımı” derken; delicesine hallüsinasyonlara ramak kala anlar yaşatacak kuşku düşer gönle. Ömrün geçen ve geçmek için sırada bekleyen her gününe eziyet edecek olan şüphe. Ne büyük bir zaaftır ki; aşkı yavaş yavaş, tadına vararak öldürür.

 

“Aşkım nefes almıyor, kurtarın n’olur!”

Feryat figan aman dilediğimiz yüzler eski aşinalıklarını bir rafa kaldırarak her şeyden daha yabancı bakarlar gözlerimize. Gözyaşlarınızın akması sadece sizi acıtır. Acının senaryosuna baş rol oyuncusu olmanın tadını çıkartmak gerekirken, bitmeyeceğine inandığınız bir yas giyiniverirsiniz farkına varmadan.

 

“Aşkım öldü, ben de ölmeliyim artık!”

 

Hiç ıskalamaz kuşku. Hedefe kilitlenmeye görsün sadece. Hayatın, aşkın, insanların argo yanını keşfedersiniz âşık olduğunuzda. Bazen bir duvarı/adamı yumruklarınız, bazen en sevdiğiniz vazoyu fırlatır atarsınız öfkenin yerine koyarak. Hala pusuda bekliyor oysa kuşku. Yalanın kokusu, ihanetin sesi kol gezmeye başlar yok olan her şeyin etrafında. Çığlıkların operası için bilet satışları başlamış ve gönül gişenizin kalabalığından kendi sesinizi duyamaz hale gelirsiniz.

 

Sanıldığı gibi yaşanmıyor Aşk!

 

Deli saçması bir gecenin eşiğinde dalıverirsiniz kaosun göbeğinden içeri. Cinnet anındaki dehşet dolanır damarlarda ve gözümüzü Aşk bürür haince. Elinize ilk gecen silahla saldırırsınız. Yastığınızdaki gözyaşı iziniz olan sevgili, an azılı katildir o an. Katil olan her sevgilinin de, birer katili vardır; Kuşku!

 

“İntikam çanları çalınmakta, ruhumun cani yanı kuşandı baltasını!”

 

Sağlı sollu sallanarak intikam baltalarıyla sokaklar dolaşılır. Köşelerde sinmiş anılar katledilir önce. Belki bir çiçektir, pencerenin dışını süsleyen, belki köşedeki pastanenin cam kenarındaki masasıdır. Bazen sahildeki, salaş balıkçının getirdiği bir duble rakı, hatta sakalındaki aklarıyla gülümseyen balıkçı ihtiyar. Aşk’tan geriye kalan her şey…

 

Temizlenir hafıza, temizlenir giden sevgilinin lekeleri yürekten. “Yaşıyorum yeniden…”

 

Çok uzun sürmez, yeniden dirilir Aşk, yan sokakta bir köşe başını mesken tutmuştur bile kendine. Gözleri ne renk olsun bu kez? Fark etmez değil mi?

 

Yeniden başa alayım mı plağı?

 

Dönenceye hoş geldiniz… Aşk İş başında!

 

 

Funda Kocaevli

İki ayrı dağ,

Mavi bir umman

Aralarında.

Bir adam,

Bir kadın,

Sözleri ıssız,

Çığlıklar sessiz,

Elleri ateş kırmızısı.

Eteklerinde,

Danseden gelincikler.

Oynayan çocukların

Yerinde duran kayalar,

Gülümser gibi bakıyorlar.

İki ayrı dağ,

Aralarında masmavi bir umman.

Bulutlardan

Seçilmiyor gözleri.

Bir kavuşsalar,

Bilirim ki;

Ağlayacaklar…

 

 

Funda Kocaevli

Anadolum Kanla sulandı Benim, Mehmetimin Yüreği yanan analarımın Bağrına saplanmış hançerle Savaşa giden babalarımın Hesap günü yakın Gafil can havlinde Gözü yaşlı anam Eline almış baltayı Kelle peşinde Karnında bebesiyle Gençecik kadınım Sırtına mermi sarmış Sanki yükü buluttan Tarihimin doğduğu dağlar Alev alev yanmakta Türkün Türk olduğu Günler saklı toprakta Semaya bir çığlık Yükseliyor Her şey Vatan İçin! Bayrağım arşa çekildi Gökyüzü kıpkırmızı Marşım dalgalanıyor Bayrağımla birlikte Haydi Milletim bir daha HER ŞEY VATAN İÇİN!

Funda Kocaevli

En Sevgili!

Haydi kapatalım gözlerimizi
Notalar değsin kirpiklerimize
Kulaklarımızdan silinmesin o şarkı
Ellerimiz kopmasın saatlerce
Ruhlar seyretsin alemi
Ve biz
Birlikte çıksak arşa
Assak aşkı bulutlara
Yağmur olsak
Yağsak
En sonunda
Kocaman bir çığlıkla haykırsam
Seni sevdiğimi
Aç yüreğini
Gözlerinin yerine en sevgili!

Funda Kocaevli

Serkan Ekim’in katkısıyla

Suskunluklarımın ardından gelecek çığlıklarıma hazırlık yapıyorum bu gece. Her sayfasını çevirişimde defterin, öfkeyle aşk karışıyor biraz daha yüreğimde. Ruhuma takılan kelepçelerin izleri kanıyor. Sarsam olmuyor, sarmasam ölüyorum. Damla damla yere akan kanımda yüzün çiziliyor toprağa. Karanlığa son kez imzanı atıyorum.

Kayıp zamanlarımı aramaya çıkıyorum gecenin zifirinde. Elimde katran karası bir mendil, gecenin içinde parlayan yıldızları siliyorum. Karanlığı anlatmamı istediklerinde, sadece susuyorum. Sessizliğimde pek çok cümlenin gezindiğini görmelerini bekliyorum belki. Boşa çektiğim küreklerin, hayali bir denizi dövüşüne benziyor bu bekleyişler. Her biri diğerini kovalarken, ruhum yorgunluğunu atabilmek için ayrı bir savaş veriyor sana karşı.

Daha önce yazılmış satırları hatırlıyorum sık sık. Tutuklu kaldığım iki dizeyi yuvarlıyorum sessizce. Dudaklarımın seni her söyleyişinde, ağzına biber sürülmüş bir çocuğun acısını, yüreğim duymaya başlıyor.

“Dersin;
Ben seni varlığında sevdim sevgili
Gidişin,
Yerini ölümle değiştirdi…”

Kayıp bir ezgiyi arıyor aslında yüreğim. Notalarına asılı kalan kelimelerimi toplamak için tüm çabam. Son olan her güne inat yeniden başlamaları yakıştırıyorum adımını bastığın her taşa. “Yeniden” diyorum, “yeniden sen…”

Yazdıklarımı silip, bazen de sildiklerimi yeniden yazıyorum hayata. Derin bekleyişlerin ardından, gelecek misafire ne sunacağımı düşünüyorum. Yaşam, her gün doğumunda yeni bir misafir verir ya hani insana… Güneş, batana kadar kalır, ay sabah ışıyana kadar, sevgili ise…

“Ölüme kadar”

Diyebilmek gerek/gerekirdi. Biten her aşk için, bunu diyebilmek isterdi kalem. Dudaklar söylemek isterdi. Gözler de, ışımak…

Işıksız kaldım

Bazen de soluksuz

Fersiz gözlere

Soluksuz bedene

Terk ettin

Bedelsin

Betersin

“Git!”

Kal orada, cümlelerimi sürmeyeceğim üzerine. Susuyorum yeniden, konuştuklarımdan daha çok şeyi bağırabilmek için… Susuyorum, seni üzerimden daha büyük gürültülerle kazıyabilmek için. Susuyorum, acımı acıtana kadar deşmek için…

“Git!”

Nefretimi yüklen giderken. Aşkımı bana geri bırak, zaten emanet olan…

 

 

Funda Kocaevli

 

 

 

KATRE KATRE

Hani, inceden akar kanın
Hani, her geçen an
Ölürsün katre katre

Gözlerin kapanır yavaşça
Bilmezsin hayat uçuyor avuçlarından
Burnunda hep o koku
İlk günkü gibi…

Ölüm,
Onun sıcaklığına soyunur o zaman
Seversin
O’nu da ölüm gibi

Dersin;
Ben seni varlığında sevdim sevgili
Gidişin,
Yerini ölümle değiştirdi…

Mavisihir